همه چیز در مورد دو میدانی

0 0

آشنایی با دو و میدانی

دو ومیدانی ناب ترین و اصیل ترین رشته ی ورزشی است که از ریشه ی یونانی اتلوس به معنی مبارزه و تلاش گرفته شده است.

تاریخ برگزاری اولین مسابقه های دو، پرش و پرتاب در جهان باستان به یونان و ایرلند باز می گردد.

در مورد تاریخچه ی دو و میدانی در بازی های المپیک روایات مختلفی وجود دارد؛ اما نام «کوروبوس» به عنوان اولین قهرمان این مسابقه ها در ۸۸۴ سال قبل از میلاد ثبت شده است. کوروبوس در مسابقه ی دو ی ۲۰۰ متر که تنها مسابقه ی ادوار اولیه بوده، برنده شده است.

در سال ۱۸۹۶ که آغاز دوره ی مدرن بازی های المپیک بود، از این ورزش در کنار مسابقه های شنا به عنوان قلب بازی های المپیک یاد شده است.

شعار دو و میدانی در المپیک به زبان یونانی سیتیوس، آلتیوس، فورتیوس به معنی سریع تر، بالاتر و قوی تر است.

طولانی ترین رقابت در میان شاخه های مختلف دو ومیدانی، دوی ۴۲ کیلومتر و ۱۹۵ متر ماراتن است که ریشه در تاریخ یونان باستان دارد.

پرش طول، پرش ارتفاع و سه گام و پرش با نیزه شاخه هایی هستند که در یک زمین انجام می شوند. رشته های پرتابی شامل پرتاب وزنه، چکش، دیسک و نیزه است.

امروزه دو ومیدانی با رشته هایی همچون فوتبال، بسکتبال، تنیس و والیبال به عنوان پرتحرک ترین رشته های ورزشی جهان رقابت می کند.

سابقه ی حضور زنان در مسابقه های دو و میدانی المپیک نیز به بازی های ۱۹۲۸ آمستردام برمی گردد. اگر چه برنامه ی بازی های المپیک از سال ۱۹۳۲ فرق کرده و نسبتاً استانداردتر شده است؛ اما برنامه ی مسابقه های مردان و زنان تقریباً مثل هم است و تفاوت های اندکی دارد. دوی ۳۰۰۰ متر زنان برای اولین بار در المپیک پکن گنجانده شده است.

علامت اختصاری فدراسیون بین المللی (I.A.A.F) است. در حال حاضر تقریباً هیچ کشوری نیست که عضو فدراسیون دو و میدانی نباشد و از قوانین آن پیروی نکند.

– پیست: یک دور کامل ۴۰۰ متر است که دارای ۶ تا ۸ باند و فاصله ی آن ها ۲۱/۱ یا ۲۲/۱ سانتی متر است.

قوانین و مقررات دو و میدانی

مسابقه های دو و میدانی دارای قوانین و مقررات زیادی است که به آن ها اشاره ی کوتاهی می کنیم.

241316 118 - همه چیز در مورد دو میدانی

 

دوهای سرعت

– هر شرکت کننده باید دو شماره ی قابل رؤیت (روی سینه و پشت) نصب نماید.

– استارتر باید در محلی قرار بگیرد که فاصله اش با همه ی شرکت کنندگان تقریباً مساوی باشد (به ویژه در استارت های پلکانی).

– اگر دونده ای قبل از شلیک طپانچه حرکت کند خطا کرده و استارت تکرار می شود؛ و اگر هر کسی برای بار دوم خطا کند از دور مسابقه حذف می شود ( در ده گانه و هفت گانه با سه خطا شرکت کننده ی خاطی اخراج می شود).

– تمامی دوندگان دو های سرعت باید از آغاز تا پایان مسابقه در گذرگاه تعیین شده ی خود حرکت کنند.

– مقام هر شرکت کننده در مسابقه به ترتیب رسیدن هر نقطه از بالا تنه (بدون سر، گردن، بازوها، دست ها و پاها) به نزدیک ترین لبه ی خط پایان تعیین می شود.

– در تمام مسابقه های مقدماتی حداقل نفر اول و دوم هر گروه باید برای دور بعد انتخاب شوند.

– انتخاب دونده ها (مسابقه های انتخابی) برای مسابقه ی نهایی باید با فاصله ی زمانی حداقل ۴۵ دقیقه انجام گیرد. به عبارتی دونده هایی که به دور بعدی راه می یابند فاصله ی بین دو مسابقه ی آن ها نباید از ۴۵ دقیقه کم تر باشد (برای دو های سرعت).

– در صورت تساوی دو ورزش کار در دوره های مقدماتی هر دو به دوره های بالاتر راه می یابند و در مورد نتیجه ی مساوی برای مقام اول مسابقه ی نهایی، سر داور تصمیم می گیرد که مسابقه تکرار یا نتیجه ثبت شود.

– اعتراضات مربوط به اجرای مسابقه، بلا فاصله باید تسلیم هیأت داوران شود. اعتراض نباید دیر تر از ۳۰ دقیقه پس از اعلام نتیجه ی رسمی به هیأت تسلیم شود.

 

دو های استقامت و امدادی

– دوندگان ۸۰۰ متر باید قوس اول از دور اول را در خط خودشان بدوند.

– در مسابقه هایی که در مسافت طولانی انجام می شود زمان تا یک پنجم ثانیه محاسبه می شود.

– مأموران دور شمار باید دوره های طی شده ی هر شرکت کننده را در مسابقه های ۱۵۰۰ تا ۵۰۰۰ متر ثبت کنند. در مسابقه های بیش از ۵۰۰ متر مأموران باید زمان هر دور را طبق اعلام وقت نگه دار برای هر شرکت کننده ثبت نمایند.

– در رقابت هایی که مسابقه های مقدماتی ترتیب داده می شود در صورت امکان بین آخرین گروه هر دونده و اولین گروه دونده ی بعدی باید حداقل فاصله ی زمانی زیر منظور شود.

– تا دوی ۲۰۰ متر، ۴۵ ثانیه.

– از ۲۰۰ متر تا ۱۰۰۰ متر، ۹۰ دقیقه.

– بیش از ۱۰۰۰ متر، ۱۸۰ دقیقه.

در مسابقه های دوی ۴۰۰×۴ متر امدادی، دور اول و قسمتی از دور دوم، یعنی تا خروج از نخستین قوس آن دور باید دونده ی هر تیم در خط خودش بدود.

در کلیه ی مسابقه های دوی امدادی چوب امدادی باید در داخل منطقه ی تعویض، بین دوندگان منتقل و تعویض شود.

– چوب امدادی در تمام طول مسابقه در دست شرکت کننده حمل می شود؛ و اگر به زمین بیفتد باید از سوی ورزش کار مربوطه از زمین برداشته شود.

– خط هر تیم در شروع مسابقه باید با قرعه کشی مشخص شود.

– شرکت کنندگان بعد از انتقال چوب امدادی باید در خط خود باقی بمانند تا دیگر شرکت کنندگان از وی بگذرند. اگر فردی به طور عمد از خط خارج شود یا مانع شرکت کننده ی دیگر شود باعث محرومیت تیمش می شود.

– زمانی که تیمی در دور مقدماتی شرکت کرد ترکیب تیم برای دور بعدی نهایی نباید تغییر کند (جز در موارد بیماری و صدمه).

 

دوی ماراتن

– مسافت دوی ماراتن ۱۹۵/۴۲ کیلومتر برابر با ۲۶ مایل و ۳۸۵ یارد است.

– مسابقه ی دوی ماراتن باید در جاده انجام شود. هنگامی که به علت رفت و آمد وسایل نقلیه یا شرایط دیگر استفاده از جاده میسر نباشد مسیر مسابقه که به همین منظور علامت گذاری شده می تواند روی یک جاده ی دوچرخه رو یا پیاده رو کنار جاده انتخاب شود. زمین مسیر نباید نرم باشد، مانند کناره های چمن و مشابه آن؛ ولی محل شروع و پایان مسابقه را می توان در میدان ورزش گذاشت.

– هیچ داوطلبی برای مسابقه های ماراتن پذیرفته نمی شود، مگر این که گواهی امضا شده از سوی یک پزشک صلاحیت دار را سی روز قبل از مسابقه ها به برگزار کننده ی مسابقه ارائه دهد که در آن سلامت شرکت کننده برای شرکت در مسابقه مورد تأیید قرار گرفته باشد.

– مسیر باید با کیلومتر و مایل برای شرکت کنندگان در تمام مسیر مشخص شود.

 

مسابقه های صحرا نوردی

فصل مسابقه: فصل مسابقه ی دوی صحرا نوردی به طور معمول در طول ماه های زمستان و بعد از خاتمه ی فصل دو و میدانی است.

مسابقه باید در مسیری که در حد امکان محدود به مناطق باز خارج شهر، صحرا، تپه زار، زمین های علف زار باشد، انجام گیرد و شامل قسمتی از منطقه ی شخم زده نیز می تواند باشد.

چنانچه مسیر مسابقه از میان جنگلی بگذرد که راه مشخص در آن وجود نداشته باشد باید آن قسمت از زمین برای دوندگان به طور وضوح علامت گذاری شود.

800px 200metres Helsinki2005 - همه چیز در مورد دو میدانی

سن شرکت کنندگان

پیشنهاد می شود شرکت کنندگان در مسابقه ی دوی صحرا نوردی از نظر سنی به سه طبقه ی زیر تقسیم شوند:

در مسابقه های بین المللی طول مسابقه برای بزرگ سالان نباید کمتر از ۱۲ کیلومتر، برای جوانان ۸ کیلومتر و برای نوجوانان کم تر از ۵ کیلومتر باشد.

 

مقررات پرش طول و سه گام

– مسافت دور خیز برای پرش طول و سه گام حداقل ۳۶ و حداکثر ۴۰ متر است.

– محل بلند شدن از زمین باید مسطح باشد.

– تخته خیز ۲۲/۱ متر طول، ۲۰ سانتی متر پهنا و ۱۰ سانتی متر ضخامت دارد و هم سطح زمین قرار می گیرد.

– زمانی که تعداد شرکت کنندگان از ۸ نفر تجاوز کند، هر یک از آن ها سه بار پریده و به ۸ نفری که بهترین پرش را انجام داده اند اجازه ی سه پرش دیگر داده می شود و هر گاه تعداد شرکت کننده ها ۸ نفر یا کم تر باشد به شرکت کننده ۶ بار اجازه ی پرش داده می شود.

– ورزش کاران باید در مدت زمان ۵/۱ دقیقه عمل پرش را انجام دهند.

– هنگام تساوی، بهترین دومین پرش و چنانچه تساوی هنوز برقرار باشد بهترین سومین پرش و این عمل ادامه خواهد داشت تا حالت تساوی از بین برود.

– عرض چاله باید ۷۵/۲ و طول آن از تخته ی پرش کم تر از ۱۰ متر نباشد.

– فاصله ی تخته تا ابتدای چاله نباید کم تر از یک متر باشد (در پرش طول).

– فاصله ی تخته ی پرش سه گام تا چاله باید بین ۱۳ متر (آقایان)، ۱۱ متر (خانم ها) باشد.

– در پرش سه گام قدم اول باید به صورت لی لی برداشته شود.

– اگر پای آزاد ورزش کار که با آن پرش انجام نمی شود با زمین تماس پیدا کند خطا به حساب می آید.

 

مقررات پرتاب وزنه

– ترتیب شرکت پرتاب کننده ها با قرعه کشی تعیین می شود.

– هنگامی که بیش از ۸ شرکت کننده وجود داشته باشد به هر شرکت کننده اجازه ی سه پرتاب داده می شود و به ۸ نفر از آن ها که بهترین نتیجه را به دست آورند اجازه ی سه پرتاب دیگر داده خواهد شد.

– چنانچه در مورد نفر هشتم نتیجه ی مساوی به دست آید به پرتاب کننده ها اجازه ی سه پرتاب اضافی داده می شود.

– اگر تعداد ورزش کاران کم تر از ۸ نفر باشد هر شرکت کننده اجازه ی اجرای ۶ پرتاب را خواهد داشت.

اگر قسمتی از بدن پرتاب کننده با قسمت بالایی تخته و قوس پرتاب و زمین خارج از آن تماس یابد مرتکب خطا شده و رکوردی به حساب آورده نمی شود.

– ورزش کار تا زمانی که وزنه اش به زمین نرسیده نباید دایره را ترک کند.

– برای خارج شدن از دایره ی پرتاب، پرتاب کننده باید از نیمه ی عقبی دایره خارج شود.

– زاویه ی مجاز پرتاب (قطاع پرتاب) ۴۰ درجه است.

– قطر دایره ی پرتاب ۱۳۵/۲ متر است.

– وزنه باید از شانه ی ورزش کار و فقط با یک دست پرتاب شود و وزنه نباید به پشت خط شانه ها برده شود.

– در لحظه ای که ورزش کار برای شروع پرتاب حالت آمادگی به خود بگیرد وزنه باید در کنار چانه ی او و مماس با چانه قرار داشته باشد و دست نباید در هنگام عمل پرتاب از این حالت پایین تر بیاید.

796783 8HH31I3B - همه چیز در مورد دو میدانی

قوانین پرتاب نیزه

محوطه ی دور خیز نیزه نباید بیش از ۳۶/۵ و کم تر از ۳۰ متر باشد و ورزش کار نباید هیچ علامتی را در داخل محوطه ی دور خیز به کار ببرد.

اگر عضوی از بدن ورزش کار با قوس پرتاب یا آن طرف نوار ذکر شده برخورد کند خطا کرده است. همچنین نیزه باید از روی شانه پرتاب شود.

 

پرش ها

– در کلیه ی مسابقه های پرش، بهترین نتیجه ی پرش های هر شرکت کننده ملاک عمل است.

– محل بلند شدن از زمین در پرش ها باید مسطح باشد.

– در پرش ارتفاع باید داوران ارتفاع فعلی و ارتفاع بعدی میله را اعلام کنند.

– پرش کننده به میل خود می تواند از ارتفاع خاصی پریده یا صرف نظر کند؛ ولی سه بار خطای پشت سر هم بدون توجه به ارتفاعی که خطاها در آن رخ داده باعث محرومیت پرش کننده از پرش های بعدی می شود. تغییرات ارتفاع میله ی پرش پس از مشورت با شرکت کننده انجام شود.

– در پرش با نیزه، دست ها و انگشتان را نباید باند پیچی کرد مگر هنگامی که دست بریدگی داشته باشد.

Leave A Reply

Your email address will not be published.

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A