ورزش راگبی چیست؟

ورزش راگبی بازی مهیج و پر هیجانی است که در زمین فوتبال وبا توپ انجام می گیرد.این بازی به صورت ۷ نفره ،۱۰ نفره یا ۱۵ نفره می باشد ، این ورزش سرشار از قوانین زیبا ایست که خطر آسیب ورزشی را به شدت کاهش می دهد و هیجان و لذت آنرا به اوج خود می رساند.مردم در کشورهای پیشرفته راگبی را به عنوان ورزش اول کشور خود انتخاب نموده اند.این ورزش در ایران حدود ۷ سال راه اندازی شده است که قهرمانان زیادی را نیز تربیت کرده وچندین تورنمت را در رده بانوان تجربه نموده است.

تاریخچه راگبی

در داستان‌های مربوط به پیدایش ورزش راگبی آمده است؛ در سال ۱۸۲۳ ویلیام وب الیس دانش آموز مدرسه راگبی انگلستان در هنگام یک مسابقه فوتبال، توپ را با دست برداشته و شروع به دویدن با آن کرد. پس از آن با تغییر قوانین فوتبال ورزش جدیدی در مدرسه راگبی ایجاد شد. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که این ماجرا در آن نقل شده گزارشی از جامعه راگبی در سال ۱۸۹۷ درباره وجه تسمیه این ورزش است.

اسناد موجود در مدرسه راگبی نشان می‌دهد که ویلیام وب الیس دانش آموز این مدرسه بوده و مدال افتخاری نیز به نام او در این آکادمی موجود است. اما مدرکی وجود ندارد که بر صحت این داستان گواهی بگذارد. هرچند نقش اساسی مدرسه راگبی در شکل گیری و تکامل راگبی غیرقابل انکار است و اولین مقررات این ورزش در سال ۱۸۴۵ در این مدرسه تهیه شده است.

یکی دیگر از ورزشهایی که در پیدایش راگبی تأثیر داشته، ورزش هارلینگ است که در ولز و کورن وال (ناحیه‌ای در جنوب اسکاتلند) بازی می‌شد. در این مسابقه بازیکنان برای رساندن یک توپ به دروازه حریف تلاش می‌کردند. دروازه‌ها معمولاً چندین کیلومتر از هم فاصله داشتند و به این ترتیب فرصتی برای مسابقات بزرگ و پرهیجان بین روستاهای هم‌جوار فراهم می‌شد. این ورزش در ولز کاناپان یا کاریاپان نامیده می‌شد.

همچنین بخوانید :  نهضت تحریم تنباکو؛ نخستین حرکت مردمی فراگیر بر ضد استعمار

601363 975 - هر چیزی که باید از ورزش راگبی بدانید

تغذیه در رشته ورزشی راگبی

بر اساس موارد فوق ورزش راگبی یک ورزش سریع و قدرتی است که ورزش‌کاران آن در معرض آسیب‌های ورزشی می‌باشند. یک برنامه غذایی مناسب برای ورزش راگبی باید دارای خصوصیات زیر باشد:

۱- تامین نیازهای تغذیه‌ای

۲- تکمیل و بازسازی ذخایر انرژی و مواد مغذی

۳- کاهش و کنترل آسیب‌ها

۴-دستیابی به ترکیب بدنی مناسب

از مهم‌ترین نگرانی‌ها در مورد ورزش‌کاران این رشته ورزشی، داشتن عادات و رفتارهای غذایی نادرست است. به همین دلیل برخی کشورها به ویژه استرالیا برای این افراد دوره‌های آموزشی طبخ غذای مناسب و رفتارهای غذایی را برگزار می‌کنند.

بر این اساس قاعده کلی دریافت ۴ گرم کربوهیدرات به ازای کیلوگرم وزن بدن

در وعده غذایی قبل از ورزش (حدود ۴-۵/۳ ساعت قبل از ورزش) برای ورزش‌کاران راگبی نیز قابل توصیه است

کربوهیدرات، محور اساسی برنامه تغذیه‌ای ورزش راگبی

با توجه به نوع و شدت فعالیت در این رشته ورزشی، نیاز به کربوهیدرات و دقت در تکمیل و بازسازی هر چه سریع‌تر ذخایر گلیکوژنی عضلات، نقش مهم و موثری در موفقیت ورزش‌کاران دارد. بر این اساس قاعده کلی دریافت ۴ گرم کربوهیدرات به ازای کیلوگرم وزن بدن در وعده غذایی قبل از ورزش (حدود ۴-۵/۳ ساعت قبل از ورزش) برای ورزش‌کاران راگبی نیز قابل توصیه است.

پس از پایان رقابت یا تمرین و به ویژه در دوره برگزاری مسابقات فشرده، مصرف مواد غذایی باید بلافاصله آغاز شود. در وعده‌های غذایی پس از ورزش نیز سهم کربوهیدرات باید بیشتر باشد. بر این اساس مصرف ۲-۵/۱ گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن هر نیم تا یک ساعت پس از ورزش تا حدود ۵ ساعت پس از پایان رقابت به نظر می‌رسد بهترین شرایط را برای بازسازی ذخایر گلیکوژنی مهیا کند. افزودن مقداری پروتئین به این میان‌وعده‌ها و وعده‌های غذایی بازسازی گلیکوژن را تسهیل خواهد کرد. لازم به ذکر است که میزان پروتئین باید به تدریج افزایش یابد.

همچنین بخوانید :  همه چیز در مورد جنگ جهانی دوم

 

پروتئین

نیاز به پروتئین در ورزش راگبی نیز از الگوی ورزش‌های قدرتی پیروی کرده و نیاز به پروتئین برای یک ورزش‌کار راگبی بین ۲/۱ تا ۷/۱ گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن متغیر است. به نظر می‌رسد نیاز به پروتئین در بازیکنان فوروارد به ویژه طی دوران بدن‌سازی و برای تشکیل بافت عضلانی، بیشتر است.

601366 476 - هر چیزی که باید از ورزش راگبی بدانید

تغذیه در آسیب‌های ورزشی راگبی

همان‌طور که ذکر شد راگبی از ورزش‌های پُر برخورد بوده و احتمال آسیب‌دیدگی در این رشته ورزشی بسیار بالا است. در صورت آسیب‌دیدگی یک ورزش‌کار نکات زیر را باید در برنامه غذایی روزانه او در نظر گرفت:

نخست آن‌که کنترل انرژی دریافتی و مصرفی به دقت و روزانه انجام شود تا مبادا تغییر بافت و افزایش وزن ایجاد گردد. این نکته به ویژه در آسیب‌دیدگی‌های طولانی‌مدت اهمیت بیشتری دارد.

دوم آن‌که نوع آسیب‌دیدگی و تأثیر آن بر دریافت مواد غذایی کنترل شود. به عنوان مثال آسیب به نواحی سر و گردن این ورزش‌کاران می‌تواند بلع و مصرف مواد غذایی را به شدت تحت تأثیر قرار داده و تامین نیاز تغذیه‌ای فرد را دچار اختلال کند.

سومین نکته تغذیه‌ای مرتبط با آسیب‌دیدگی‌های ورزش راگبی استفاده از مواد ضد التهاب برای کنترل و کاهش شدت علائم ایجادی است. در این بین اسیدهای چرب امگا-۳ بهترین توصیه به نظر می‌رسند مشروط بر آن‌که از دریافت مقادیر کافی ویتامین E و مواد آنتی‌اکسیدان اطمینان داشته باشیم.

 

منابع :

سایت بیتوته

سایت ویکی پدیا

سایت کلوپ دات کام

 


برچسب‌ها, , , , , , , , ,